Restaurants bijhouden: waar was je ook alweer?

Bijgewerkt op 21 juli 2026 · door het team van Crumble

De beste manier om restaurants bij te houden is een app die daar speciaal voor gemaakt is — die zet elke zaak waar je bent geweest op een kaart met je eigen cijfers en houdt daarnaast een aparte lijst bij van plekken waar je nog heen wilt. Gratis alternatieven zoals opgeslagen lijsten in Google Maps, je tijdlijn in Google Maps, een notitie-app of een album in je fotobibliotheek werken ook, allemaal met hun eigen nadelen. In deze gids zetten we alle vijf naast elkaar.

"Waar zat die geweldige tacotent ook alweer?" is een vraag met een houdbaarheid van ongeveer twee weken. Daarna ben je de naam kwijt, gok je naar de straat en is het enige bewijs een ongelabelde foto van een half opgegeten taco. Ga je regelmatig uit eten, dan heb je een systeem nodig om bij te houden in welke restaurants je bent geweest — en welke je steeds van plan bent te proberen. Dit zijn de vijf aanpakken die in de praktijk standhouden, van nul moeite tot alles erop en eraan.

1. Opgeslagen lijsten in Google Maps (nul voorbereiding)

Het snelste systeem is het systeem dat al op je telefoon staat. Tik in Google Maps op een restaurant, kies Opslaan en dan een lijst ("Favorieten", "Wil ik naartoe" of een eigen lijst). Je opgeslagen plekken verschijnen als icoontjes op de kaart en je kunt een lijst met vrienden delen.

• Voordeel: gratis, meteen klaar, werkt overal, geen nieuwe app.
• Nadeel: verder dan een sterretje kom je niet. Geen eigen cijfer, geen aantekening van wat je hebt besteld, geen scheiding tussen "geweest" en "goed", en zodra er een stuk of veertig plekken in staan, wordt zo'n lijst onhandelbaar.

In die opgeslagen lijsten dumpen de meeste mensen ook de plekken die ze online tegenkomen: een reel, de story van een vriend, een artikel over de beste bakkers van Berlijn. Dat gaat goed tot er vijftig naamloze pins in staan zonder enige notitie over waarom je ze bewaarde. Komt het merendeel van jouw opgeslagen plekken van sociale media, lees dan onze gids over restaurants bewaren die je op TikTok ziet — daarin staat een werkwijze waarbij het "waarom" bewaard blijft.

2. Je tijdlijn in Google Maps (het automatische logboek)

Staat je locatiegeschiedenis aan, dan weet Google Maps al in welke restaurants je fysiek bent geweest — open Maps, tik op je profielfoto en kies Tijdlijn. Dat gaat volledig vanzelf, waardoor het uitstekend werkt om terug te graven naar "hoe heette die tent bij het hotel in Lissabon?".

• Voordeel: het werkt met terugwerkende kracht — het legde al plekken vast voordat je besloot iets bij te houden.
• Nadeel: het registreert aanwezigheid, geen mening. Niets over het eten, het gerecht of de vraag of je er nog eens heen zou gaan — en je moet het prettig vinden dat je locatie continu wordt bijgehouden.

De tijdlijn werkt het best als vangnet achter een ander systeem: ben je vergeten iets vast te leggen, dan kun je er terugzien waar je was, zodat je het alsnog kunt reconstrueren. Als hoofdsysteem valt de tijdlijn af zodra je iets wilt terugvinden — "restaurants waar ik ben geweest" en "restaurants waar ik terug wil" zien er in de tijdlijn precies hetzelfde uit.

3. Een notitie-app of spreadsheet (de handmatige klassieker)

Veel fanatieke eters houden één doorlopende notitie of spreadsheet bij: naam, stad, datum, wat je hebt besteld, een cijfer. Eindeloos flexibel, en de gegevens blijven voor altijd van jou.

• Voordeel: gratis, flexibel en over tien jaar nog te openen.
• Nadeel: geen kaart, geen foto's die de moeite van het doorbladeren waard zijn, en het draait volledig op discipline. De meeste spreadsheetsystemen sterven binnen twee maanden — meestal halverwege een etentje, wanneer het invullen van hokjes het verliest van het toetje.

Kies je hiervoor, houd de kolommen dan meedogenloos kort: zaak, stad, datum, gerecht, cijfer, één zin. Elke extra kolom ("sfeer", "bediening", "prijs per persoon") kost je bij elke invoer meer tijd en verkort de levensduur van het systeem. De spreadsheet die het overleeft, is de spreadsheet waar je maar dertig seconden aan kwijt bent.

4. Een album in je fotobibliotheek (het beelddagboek)

Sommige mensen maken een album per stad of één album "Eten" en vertrouwen op de gegevens bij de foto voor het waar en wanneer. Moderne fotozoekfuncties ("ramen", "Lissabon") maken dit beter dan het klinkt.

• Voordeel: die foto's maak je toch al.
• Nadeel: het terugvinden is de zwakke plek — de zoekfunctie vindt een ramen, niet die ene ramen die jij het hoogst had beoordeeld, en cijfers zijn er sowieso niet.

Die fotogewoonte is het waard om aan te houden, ook als je overstapt op een echte app: een foto van het gerecht plus een foto van de menukaart beantwoordt maanden later de vraag "hoe heette dat ook alweer?". De oplossing is om de foto te koppelen aan een vermelding met een naam en een cijfer, in plaats van hem te laten verdrinken tussen je schermafbeeldingen.

5. Een app die hiervoor gemaakt is (het systeem dat blijft hangen)

Zulke apps bestaan omdat elk van de vier systemen hierboven iets mist: je mening, automatisering, een kaart of de mogelijkheid om iets terug te vinden. Een app die hiervoor is gemaakt zet alles waar je hebt gegeten op één kaart, hangt je cijfers en notities eraan en houdt daarnaast een aparte lijst bij van plekken die je nog wilt proberen.

Crumble is onze invulling daarvan (ja, deze gids staat op de site van Crumble). Het is een gedeelde kaart met alles wat je eet, waarin drie keuzes zijn ingebakken:

• Beoordeel gerechten, niet alleen zaken. Een cijfer per gerecht tot op een tiende van een ster betekent dat je eigen overzicht antwoord geeft op "wat moet ik hier bestellen?" — en niet alleen op "was het lekker?".
• Houd je wishlist eerlijk. Plekken die je nog wilt proberen staan op een aparte wishlist die zichzelf opruimt zodra je er een bezoek vastlegt. Geen verouderde vermeldingen, geen handmatig opruimen.
• Deel met je vrienden, niet met het internet. De plekken van jouw kring verschijnen op je kaart (gefilterd op waar jij nog niet bent geweest); vreemden zien niets. Standaard alleen voor vrienden, gehost in de EU, geen betaalde advertenties.

Het is gratis en draait als webapp op elke telefoon of laptop — je hoeft niets uit een appstore te downloaden. De dagelijkse routine is kort: klaar met eten, zaak kiezen, gerechten beoordelen, één zin erbij. Over een jaar groeit dat uit tot een kaart van alles waar je hebt gegeten, gerangschikt op je eigen oordeel — precies wat geen van de gratis systemen hierboven je kan geven. Andere goede apps in deze categorie zijn Beli, Yummi en Truffle; onze volledige vergelijking laat zien wanneer welke de betere keuze is.

Begin gratis met je eigen kaart

Apps om te onthouden waar je hebt gegeten

Heb je besloten dat een app het antwoord is, dan hangt de keuze af van waar je dat overzicht voor wilt gebruiken: de volgende keer beter bestellen, plekken onderling rangschikken of gewoon de pin terugvinden. Zo verhouden de belangrijkste opties zich tot elkaar:

Kort samengevat: Google Maps onthoudt waar, een dagboekapp onthoudt hoe het eruitzag en een app met je eigen cijfers onthoudt of het de moeite waard was — en dat is meestal de vraag die je echt stelt. Wil je functie voor functie vergelijken, kijk dan in ons overzicht van de beste apps om restaurants bij te houden. Denk je eerder aan een beoordeeld dagboek van elke plek waar je hebt gegeten, dan zet de gids Letterboxd voor restaurants de apps naast elkaar die daar het dichtst bij komen.

Gewoontes waardoor elk systeem blijft werken

Welk systeem je ook kiest, het gaat altijd op dezelfde manier mis: op een gegeven moment komt er niets meer bij. Deze gewoontes maken het verschil tussen een systeem dat je volgend jaar nog gebruikt en een systeem dat in maart stilletjes is overleden.

• Leg het vast vóórdat de rekening komt. In elk etentje zit een dood moment — borden weg, wachten op de rekening. Dat is je moment. Doe je het dan, dan kost de gewoonte niets; stel je het uit tot "vanavond in het hotel", dan komt de helft er nooit meer van.
• Houd de dertigsecondenregel aan. Kost een invoer meer dan dertig seconden, dan is je systeem te zwaar. Schrap velden tot het past. Een kale aantekening die je volhoudt is meer waard dan een uitgebreide die je hebt opgegeven — je kunt later altijd details toevoegen bij de plekken die het verdienen.
• Weet wat je opschrijft. Drie dingen: wat je hebt besteld, een cijfer, en die ene zin waar jij over een half jaar iets aan hebt — "neem de ramen, sla de gyoza over", "bestel voor twee, de porties zijn enorm", "alleen contant". De inrichting hoef je niet te beschrijven; die zie je zo terug op de foto.
• Houd "geweest" en "wil ik nog naartoe" uit elkaar. Ze door elkaar husselen is precies hoe een wishlist vervuilt. Het zijn twee lijsten met twee taken — de een beantwoordt "waar zullen we heen gaan?", de ander "was het goed?". Een fatsoenlijke wishlist-app houdt ze voor je gescheiden.
• Leg het gerecht vast, niet alleen de zaak. Over een half jaar wil je weten wát je moet bestellen, niet alleen waar je heen moet. Een 4 voor de zaak verbergt dat de ramen een 5 was en de gyoza een 2,5.
• Leg de lat lager. Een cijfer en één zin is een complete invoer. Systemen die om hele opstellen vragen, houdt niemand vol — het doel is een bruikbaar overzicht, geen foodblog.

Welk systeem past bij jou?

Stem je systeem af op hoe vaak je uit eten gaat. Een of twee keer per maand: dan zijn opgeslagen lijsten in Google Maps eerlijk gezegd genoeg — bij dat tempo onthoud je de rest zelf wel. Wekelijks: dan ben je kale pins binnen een seizoen ontgroeid en begint een app met je eigen cijfers zichzelf terug te verdienen. Heb je al een spreadsheet die werkt, houd hem dan — een systeem dat draait wint het van een beter systeem waarvoor je opnieuw moet beginnen. En zit jouw probleem minder in "onthouden waar ik ben geweest" en meer in "een lijst met plekken die uit de hand loopt", begin dan aan de andere kant, met een wishlist, en laat de lijst met bezoeken daaruit groeien.

Veelgestelde vragen